Blog

Onlangs gaf ik een interview over ‘geweld en agressie’, een thema dat ik zelf had uitgekozen. De interviewer was een zorgvuldig luisterende, rustige jongeman. Allebei hebben we Indische roots; ik ben van de tweede generatie, hij derde. Ik vertelde over mijn ervaringen als jongste zoon van ouders die allebei in Jappenkampen gevangen hebben gezeten. Welke […]

‘Neem maar mee naar huis en kijk maar welke je wilt hebben.’ zei ze. Ken je dat, dat je bij familie bent en dat je opeens naar oude foto’s zit te kijken? In dit geval was ik bij mijn zus. Thuisgekomen blijkt dat merendeel van de foto’s al zijn gedigitaliseerd en opgeslagen op schijf. Toch

‘Ik heb besloten dat ik los-ban-dig wil worden’, zegt ze. We trekken onze jassen uit en hangen deze over de rugleuningen van de stoelen. Ik heb afgesproken met een aantal oud-deelnemers voor een lunch. De ontspannen, openhartige sfeer uit de trainingszaal vindt moeiteloos haar weg naar dit donkerbruine eetcafé aan de rand van Haarlem. ‘Los-ban-dig,

Er zijn ondenkbaar veel manieren om een bijeenkomst te starten en mensen te laten kennismaken met elkaar. Voor het karakter van de programma’s die ik bied, is dit een van mijn favorieten. Ik nodig mensen uit om rond te lopen door de zaal, in tweetallen tegenover elkaar te gaan staan en zichzelf voor te stellen.

Momenteel ben ik in contact met vier Indische mannen en vrouwen, 3e generatie. Mensen wiens leven op dit moment behoorlijk in beslag wordt genomen met de zorg die zij dragen voor hun ouders. Het bepaalt hun agenda, kost ze veel energie en roept een mengeling aan twijfels en tegenstrijdige emoties op. Maar behalve dat, hebben

Terwijl ik deze woorden uitsprak, beleefde ik ze opnieuw en voelde ze kloppen in mijn hart. In contact zijn met eigenliefde is in mijn leven nogal een queeste geweest. De waardigheid van mijn beide Indische ouders is er in Jappenkampen letterlijk uitgeslagen en geschopt. Over de waardigheid van mijn Armeense voorvaders nog maar te zwijgen.

Het is Koningsdag 2023. Ik ben neergestreken ergens op de vrijmarkt in Haarlem. Een plek waar een houtkacheltje staat en koffie wordt geschonken. Tegenover me zit een jonge vrouw in wiens gezicht ik duidelijk Aziatische trekken herken. En nu is hier haar vraag: ‘Heeft U Indische roots, meneer?’. Ik bevestig en vertel dat mijn beide

Mijn moeder kon verrukkelijk koken, ik heb het van haar geleerd….. Nou, niet dus. Zeker weten kookte ze lekkerder dan elk restaurant waar ik ooit gegeten heb. Maar in de overdracht is wat mis gegaan. Koken en het gebruik van Indische kruiden had ze letterlijk ‘in de vingers’. Kon ze niet overbrengen. Dus bij mij

Contacttrainingen gaan over communiceren vanuit je hart. Wanneer je hierin deelneemt kun je dat zelf zien, horen en voelen. Iemand die dit ook prachtig demonstreert is Sir Ian McKellen. In dit korte filmpje praat hij met twee mannen over de vraag van een taxichauffeur. Wat gebeurt is in mijn ogen een toonbeeld van congruente communicatie. En

Ik hou ervan mezelf te blijven ontwikkelen, mijn skills uit te breiden en mijn weten te verdiepen. Op dit moment neem ik deel in een opleiding Familieopstellingen. Een warm, inspirerend team trainers en assistent trainers in Amersfoort. Blok 7 alweer, we oefenen met het begeleiden van een individuele opstelling. Ik breng de vraag in: hoe

‘Sommige mensen moeten er een ziekte voor krijgen om te beseffen dat het ‘nu’ het enige is wat telt, ik hoef er alleen maar veertien uur voor te vliegen.’ Ik ben in gesprek met een studiemaatje, online. We doen een oefening in waarheidsbevinding. Met de ogen dicht, om beurten tien minuten reflecteren op jezelf: heb

‘Rick!! Mammi already dead, Patty now ook dead, Linda tjapeh, wil niet meer!’ De auto is nog maar net tot stilstand gekomen, als ze de deur van de auto opentrekt. Voor ik het weet vliegt ze me om de nek. En begint hartverscheurend te huilen. Ik houd haar stevig vast. Ik voel haar bovenlijf schokken.

‘Kies een moment waarop jouw beleving van het trauma zijn hoogtepunt bereikte.’ Was de instructie bij een oefening in een opleiding traumawerk, inmiddels alweer wat jaartjes geleden. Er schoot mij het beeld te binnen dat ik als kind in ons ouderlijke huis aan de eettafel zat. Lagere school leeftijd, ik tekende of deed wat huiswerk.

Vraagt Raymond zich af. Raymond is nu 54. Zijn Indische vader heeft als kind in een Jappenkamp gezeten. Eerder deelde Raymond in de groep dat hij is opgegroeid in een gezin dat erg gesloten voor de buitenwereld was. Zijn moeder was zowel fysiek als psychisch ziek en daardoor vaak afwezig. Vader gedroeg zich binnenshuis als

Vijfendertig jaar na hun gedwongen vertrek uit Indië zijn mijn ouders nog één keer terug geweest. Dat was in 1988. Ik was toen 27 en een hartenwens van mij ging in vervulling: ik mocht mee. Toen dit alles bekend werd, besloten zeven van mijn ooms en tantes ook mee te komen. Het werd een unieke,

Ik heb net ‘ge-beeldbeld’ met familie in Bandung, Indonesië. Geen idee of de vervoeging van dit woord bestaat, maar de mobiele techniek is er. In 1988 zette ik er voor de eerste keer voet aan de grond en was bij mijn familie daar. Mijn Tante Connie had ik al eens in Nederland ontmoet. De manier

Voel me senang. Ben aan het nagenieten van de informatieavond gisteren over mijn training Weg van Vergeving. ‘Ben je zenuwachtig voor zo’n bijeenkomst?’ vroeg een deelnemer na binnenkomst.   ‘Nee, helemaal niet, ik vind het juist ontiegelijk leuk dat jullie er zijn!’ Behalve de informatie over de inhoud van de training, neem ik mensen mee

‘Het is de eerste keer dat ik een tekst las, die geen wrevel bij me opriep.’ Aan het woord is Ineke. Ze is 63 jaar oud en deelneemster in Weg van Vergeving. ‘Ik zit met een onrust van binnen, al heel lang. En ik heb eindelijk besloten om deze training over vergeving te gaan doen.

Marlon had deelgenomen aan een workshop Familieopstellingen bij een collega van me. De dagen daarna kreeg hij last van – voor hem – onverklaarbare emoties. Ten einde raad had hij mijn collega opgebeld en die had hem doorverwezen naar mij. Ik maakte kennis met een jeugdig uitziende jongeman, schat hem achter in de dertig. Bruine

‘Zou jij op de uitvaart van mijn vader willen spreken?’. Deze vraag kwam van Sylvia, een oud deelneemster. Opmerkelijk, want behalve Sylvia had ik nog nooit iemand van haar familie ontmoet. Ook haar vader niet. Ik voelde me vereerd door het vertrouwen dat ze in me stelde. En ik ervoer het als een voorrecht om