Mijn hele leven ben ik doodsbang geweest voor mijn vader. De man was ex-KNIL militair, heeft 3,5 jaar als krijgsgevangene moeten werken in de mijnen in Japan. Binnenshuis gedroeg hij zich als een dictator. Met zijn onvoorspelbare woede-uitbarstingen zette hij mij 24 uur per dag op scherp. In die omgeving leerde ik niets over gevoelens […]
In de tweede bijeenkomst die ik verzorgde voor een team jeugdbeschermers, had ik ieders kwaliteit in beeld gebracht. De NLP-tools die ik daarvoor had ingezet vonden vruchtbare bodem. Joost was ziek geweest, dus voorafgaande aan de derde bijeenkomst had ik met hem individueel een inhaalsessie. Het werd een persoonlijk gesprek, waarin hij me onder andere
Wanneer ik als kind op zaterdag met mijn moeder mee ging om ‘de zware boodschappen’ te halen op de markt, eindigden we steevast bij Toko Medan. Voor mij in alle opzichten ‘het einde’, want meestal mocht ik iets lekkers uitkiezen. Een lumper, risolles of pasteitje waren favoriet. Toko Medan was ook de plek waar we
Mijn vader heeft nooit willen vertellen wat hij heeft meegemaakt als krijgsgevangene in Japan. Als jongvolwassene had ik op een gegeven moment toch sterk de behoefte om te weten ‘waar we niet over mochten praten’. Ik ben ver gegaan om die beladen leegtes enigszins ingevuld te krijgen. In de tijd van vóór de computers, bracht
‘Dan werden we gewoon buiten opgesteld in een rijtje, alle jongens, en dan kregen we er één voor één van langs met de stok van die Ouwe’. De eerste keer dat ik deze uitspraak hoorde was een Oom van me aan het woord. Later vertelde een andere Oom hetzelfde. Sinds ik me ben gaan richten
Jarenlang heb ik me ontiegelijk eenzaam gevoeld. De periodes in Amsterdam dat ik single was; een pluspunt dat ik lekker mijn eigen gang kon gaan, een minpunt dat een aansluiting vinden op feestdagen nooit als vanzelfsprekend kwam. Inmiddels alweer vijftien jaar samen met mijn partner, houden wij oog voor onze vrijgezelle vrienden en vriendinnen. Voor
Het duurde iets langer dan twee maanden voordat het eerste gesprek plaatsvond. Je kent het misschien wel: grote landelijke organisatie, kleine regionale werkgroep met slechts een handjevol leden. Haar voorganger en ik vormden altijd de spil en trokken de kar. Die avond lag ik in bed en het hield me bezig: wat maakt dat iemand
Alles is feedback. Reacties van deelnemers geven mij een indicatie van de opbrengst van een training. Zo ook tijdens de vier dagen Weg van Vergeving. Op dag 1 hebben alle deelnemers een steen gekozen, die symbool staat voor de last die ze bij zich dragen. Vaak al decennia lang. De steen komt terug in oefeningen
Gisteren werd ik verrast door de vraag van een oud deelneemster. ‘Mijn vader ligt terminaal, mijn broer en ik zijn niet zo van de emoties, zou jij willen spreken op de uitvaart?’. Nu heb ik vaker gesproken tijdens een dienst, maar nog niet eerder op die van iemand die ik niet persoonlijk ken. Ik doe
Onze CV-ketel was stuk en ik mocht douchen bij een oudere buurvrouw verderop in de straat. Naderhand bood ze me ook nog een kopje koffie aan. We raakten aan de praat over gewoontes rondom lichamelijke hygiëne. Ik vertelde over mijn moeder, geboren en getogen in voormalig Nederlands Indië, die gewend was om zich een paar
Ik was zeventien jaar oud, net een jaartje ‘uit de kast’ en amper een paar maanden ‘uit huis’. Mijn leven als jonge gay in Amsterdam kon beginnen. Mijn eerste kamer was in Oost, in een destijds prachtig nieuwbouwcomplex. Ik woonde daar met een vijftal leeftijdgenoten. Eén van hen was Joop, die al langer uit de
Over momenten die je eeuwig bijblijven. Een herinnering uit mijn tweede jaaropleiding Neuro Linguïstisch Programmeren, ookwel ‘de Master’. Ik hoor nog de stem van onze NLP-trainster, een Belgische. Haar zachte, zalvende klanken, tegelijkertijd kordaat en stevig als de oermoeder in de branding. ‘Vandaag gaan we aan de slag met de Logische Niveaus. Voordat we dat
‘Ik weet niet wat Indisch-zijn nu eigenlijk is…’, vertelde Joyce tijdens de informatieavond. ‘Natuurlijk heb ik Indische ouders en ben ik daar geboren, maar ik twijfel over of ik me ook Indisch voel, want wat is dat dan?’. Toen ik aan het einde van die avond vroeg wie er mee wilden doen met de training
‘Ik heb me altijd afgevraagd of mijn ouders wel meenden van ze zeiden. In onze cultuur is het zo belangrijk om een ander niet te kwetsen en een goede verstandhouding mee te houden. Maar nu ik ouder ben, merk ik dat ik gewoon niet meer zo goed weet wat echt is en wat niet…’ Lilian
‘Toen ik er naderhand over praatte met mijn collega, moest ik opeens zo huilen. Dat ken ik niet van mezelf. Ik was zo begaan met het meisje en wat ze allemaal had meegemaakt. Maar het was zo fijn om te delen, want het had me echt geraakt.’ Aan het woord is Francis, een maatschappelijk
‘Ik heb net te horen gekregen dat de diagnose is gesteld….’, zegt ze. En terwijl ze dat zegt zie ik hoe de spieren in haar armen zich aanspannen. Elizabeth is een vrouw van rond de zestig. De kleding die ze draagt is kleurrijk, een bijpassend sjaaltje losjes rond haar hals gedrapeerd. Haar brilletje hangt aan
‘Ik snap niet wat er is gebeurd met de vrouw, waar ik veertien jaar geleden een relatie mee ben gestart…’ zegt ie. Arno’s ogen kijken me recht aan, maar ik ervaar geen contact. ‘Laatst in de keuken ging ze weer tekeer. De kinderen zaten om de hoek, die konden alles volgen. Maakte ze me uit
‘Ze woont vlakbij. Ik ga daar iedere dag wel even langs. Ik heb thuiszorg voor haar geregeld, maar die komen maar drie keer per dag. Die komen doen wat ze moeten doen, hebben geen tijd voor een praatje, zijn zo weer weg. En dat snap ik ook heel goed. Maar tijd voor een vriendelijk woord
Met open mond sta ik aan de rand van het grasveld te kijken. Mijn aandacht wordt getrokken door een man, die als een balletdanser zijn bijna-tachtigjarige lichaam langzaam en gracieus beweegt. Uiterst geconcentreerd en ogenschijnlijk zonder enige moeite draaien benen, torso, armen en handen vloeiend door de lucht. Met mijn ogen wil ik hem alleen
De datum 15 augustus betekent voor veel Indische mensen een dag om te herdenken. Het is de dag waarop in 1945, kort na de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki, Japan capituleerde. We staan dan stil bij het officiële einde van de Tweede Wereldoorlog. En het leed dat een groot en divers deel van onze samenleving
