Blog

Er had zich weer een Indisch man aangemeld voor wie ik als coach iets mag betekenen. Fijn! Bij binnenkomst viel me al direct op: een zachte stem, vluchtige oogopslag en een voorzichtige manier van bewegen. Tijdens de kennismaking vertelde hij dat ie 46 jaar oud is en alleen woont in een grote stad. Maatschappelijk een

‘Wat deden mijn Opa en Oma daar eigenlijk in Indië en waarom is mijn moeder in Nieuw Guinea geboren?’ ‘Hoe komt het dat wij in 1953 hier naartoe zijn gekomen en andere Indische mensen pas tien jaar later?’ ‘Denk je dat de heftigheid van mijn emoties iets te maken kan hebben met het Indische verleden

Doordat ik binnen een Indische familie ben opgegroeid, heb ik vaak aan een half woord voldoende. Iemands blik zegt me meestal al meer dan genoeg. Veel Indo’s zijn sterk in het lezen van non-verbale communicatie. En aanvoelen wat daarachter schuil kan gaan. We zijn minder gewend om woorden te gebruiken en vrijuit te praten. Onze

‘We hebben slechts twee blokken van vijfenveertig minuten’, zei ik. ‘Dat lijkt lang, maar de tijd vliegt voorbij. En in plaats dat ik een rijtje vragen stel, vind ik het veel zinvoller om de tijd te gebruiken voor wat jullie wensen zijn. Dat is een kleine uitdaging misschien om iedereen volledig aan het woord te

‘Ik heb er anderhalf uur mee in mijn handen gezeten..’. Aan het woord was Alex, een 54-jarige Indische man. Na een aantal individuele coachgesprekken startte hij het traject Weg van Vergeving. Halverwege de eerste bijeenkomst koos hij een voorwerp dat nodig is om een reeks oefeningen mee te doen. Met dit voorwerp in handen deed

Sinds ik geregeld als gespreksleider bij groepen Indische mensen aan tafel zit, is me iets opgevallen. En dat is hoe verschillend we zijn. Zowel qua uiterlijk als innerlijke aard. Ik heb Indische mensen gezien met zwart haar, bruin haar, maar ook blond en rood haar. Donkere huidskleur tot praktisch wit. En bij nadere kennismaking blijken

‘Ik geloof je niet’, zei ik. Tegen een Indische vrouw van mijn leeftijd, die iets vertelde over de kaart die ze net getrokken had. ‘Liefde’ stond daarop. Een paar minuten eerder vertelde ze hoe blij ze was met de steun die ze de afgelopen jaren van haar zussen had gekregen. In het dragen van haar

Zo nu en dan huil ik. Tegenwoordig kan ik dat. En durf dat te laten zien. Vorig weekend tijdens een etentje met dierbare vrienden. Het gesprek kwam op onze Indische vaders. Ik vertelde dat mijn vader KNIL-militair was geweest. Drie jaar heeft hij gevangen gezeten en in Japanse mijnen moeten werken. Dit heeft natuurlijk sporen

Mango’s herinneren mij aan vroeger, aan mijn moeder. Opgegroeid in de jaren zestig, waren ze enkel verkrijgbaar in de Indische toko. En was het iets exclusiefs, iets dat zeker niet iedere week bij ons in huis kwamen. Mijn moeder wachtte dan tot ze rijp waren. Ik zie nog hoe ze de woonkamer binnenkwam met een

‘Die vraag van jou bleef nog lang in mijn gedachten spelen’, zei Jane, een oud deelneemster aan een Indische Stamtafel. Familiebanden met Indië hebben betekent niet automatisch dat mensen zich ‘Indisch’ noemen. Want, wat is Indisch precies? Betekent dat het bezoeken van Pasar Malam’s? Of dat je sterke affiniteit voelt met andere Indische mensen, gewoontes

In 1988 was ik voor de eerste keer in Indonesië, het land waar mijn vader en moeder geboren en getogen zijn. In hun tijd heette het nog Nederlands Indië. En was het een compleet andere samenleving. Maar het land en hoe deze bij mij binnenkwam, bleek onbegrijpelijk vertrouwd. Ik was vijfentwintig, geboren en getogen in

Doordat ik binnen een Indische familie ben opgegroeid, heb ik vaak aan een half woord voldoende. Iemands blik zegt me meestal al meer dan genoeg. De meeste Indische mensen zijn sterk in het lezen van non-verbale communicatie. En aanvoelen wat daarachter schuil kan gaan. We hebben minder geleerd om woorden te gebruiken en vrijuit te

Hoe vaak ik je leven zei je: ‘ik heb Indische roots’. En nu ben je wat ouder. Steeds vaker moet je uitleggen dat Indonesië een kolonie van Nederland was en Nederlands Indië heette. En dat dit niet hetzelfde is als India. En vraag je je af wat ze tijdens de lessen geschiedenis is behandeld. Wanneer

Iedere masseur geeft natuurlijk zijn eigen kleur aan een sessie. Bewust of onbewust put je daarbij uit alle eerdere opleidingen, skills en ervaringen. Ikzelf ben zo’n dertig jaar geleden opgeleid tot massagetherapeut aan de School voor Massage in Amsterdam. Jarenlang weinig mee gedaan en nu opeens is het er allemaal weer. Gisteren bijvoorbeeld, ben ik

Sinds een paar maanden heb ik weer zangles, individueel. Mijn juf heet Jasmine, een 26-jarige zeer getalenteerde singer-songwriter. Ik ben er trots op dat zij mijn zangjuf wil zijn. Ik ga er altijd met veel plezier naar toe. Na een paar lessen nodigde Jasmine me uit om vooral met nummers te oefenen, waarbij ik me

‘Pap, waarom schrijf je niet es op wat je allemaal in Indië heb meegemaakt?’ Had Paul gevraagd. Toen ie twintiger was. Gevraagd aan zijn vader, ex KNIL-militair, toen deze nog leefde. Inmiddels is Paul halverwege zestig en luchtte zijn hart als deelnemer aan een Indische Stamtafel. Als enig kind van een Hollandse moeder en Indische

Sinds een paar maanden bied ik vanuit mijn praktijk weer massages aan. ‘Hoever ga je als masseur?’ wordt me gevraagd. ‘Heel ver. Misschien wel verder dan jij in je stoutste dromen durft te bedenken.’ Een tantra sessie gaat in mijn ogen over contact maken, afgestemd en in consent. Dus is het belangrijk om de kaders

Afgelopen week maakte ik kennis met een nieuwe vrijwilligster op onze zorglocatie, een Indische vrouw. Decennialang ervaring met dezelfde doelgroep senioren, was ze twee jaar geleden met pensioen gegaan en wilde toch weer een steentje bijdragen. Ik ontmoette een lange vrouw, met een stralende glimlach en dito gezichtsuitdrukking. Een weelderige bos krullen, waarbij mij opviel

Af en toe kom ik Jane tegen op onze locatie, mijn Indische collega. De eerste keer dat ik met haar samenwerkte kwam onze overeenkomstige achtergrond al snel aan het licht. Een leeftijdsgenoot, net als ik ervaren in de zorg, met wie het iedere keer weer heerlijk samenwerken is. Ook de bewoners op de afdeling merken

Bij een eerdere editie van de Indische Stamtafel waren twee zussen aangeschoven. Tijdens de middag waren ze zo enthousiast geraakt, dat ze zoiets ook met hun broers wilden organiseren. ‘Verzorg jij ook bijeenkomsten voor families?’, vroegen ze me. Hun oudste broer was absoluut geen prater, dus daar rekenden ze al niet op. Hun jongste broer