‘Ik geloof je niet’, zei ik. Tegen een Indische vrouw van mijn leeftijd, die iets vertelde over de kaart die ze net getrokken had. ‘Liefde’ stond daarop. Een paar minuten eerder vertelde ze hoe blij ze was met de steun die ze de afgelopen jaren van haar zussen had gekregen. In het dragen van haar ziekte. De zussen zaten links en rechts van haar. En toen ze dit uitsprak popte bij mij omhoog: ‘ze is zo dankbaar’! Het was voor mij zichtbaar, voelbaar. ‘Je denkt dat je het moeilijk vind om liefde te voelen, maar ik zie het je net doen. Net! Toen je vertelde over wat je zussen voor je betekenen.’ Haar blik wendde naar binnen. En er kwamen tranen.
‘Ik vind het moeilijk om te voelen, ik denk dat ik dat niet kan.’ Zei een Indische man eerder die week tijdens een individueel consult. Ook bij hem herhaalde ik een uitspraak welke hij me eerder had verteld. Hoe hij midden in de nacht voor zijn huilende jonge zoontje had gezorgd die niet kon slapen. Niet wetende wat te doen, had hij besloten er enkel voor hem te zijn. In de huilbui. In zijn armen te koesteren. Samen. En was zijn zoontje in mum van tijd weer ingeslapen.
Ook in andere gesprekken kom ik geregeld de belemmerende overtuiging tegen van ‘denken niet te kunnen voelen’. Als het past vertel ik iets over de cirkel van ‘denken, voelen, doen’. Die stelt dat ze alle drie aanwezig zijn in iedere moment van ons leven. De mate waarin we ons dit bewust zijn en er contact mee kunnen maken vergt oefening. Bij sommigen van ons is dit tijdens de opvoeding voldoende aan bod gekomen en was er de juiste bedding voor. Voor veel Indische mensen, waarbij in de gezinnen thema’s als zwijgen en oorlogstrauma speelden, was dit niet gewenst. Bovendien geldt specifiek voor mannen ook nog eens andere opvattingen over wat bij ze hoort dan voor vrouwen. En zijn we dat helaas gaan geloven. Maar in oorsprong zijn we menselijke wezens, en staat ons ‘voelen’ constant aan. Hoeven we het alleen maar toe te staan. Op te vertrouwen en te volgen.
Mijn naam is Rick Shamier (1963), beide ouders zijn geboren en getogen in Indië. Al decennia lang werk ik als trainer en teamcoach binnen verschillende zorginstellingen. Vanuit mijn praktijk aan huis in Heemstede verzorg ik iedere maand een Indische Stamtafel. Bijeenkomsten voor maximaal 7 deelnemers, waarin vragen en thema’s rondom onze Indische roots op tafel mogen komen. In de vooravond ronden we af in een restaurant bij een heerlijke Indische rijsttafel.
Vanuit mijn ervaring als gespreksleider creëren we samen een sfeer van oprechte betrokkenheid, veiligheid en respect. Wat ik persoonlijk bijdraag is een doorleefde kennis en expertise van thema’s als culturele identiteit, processen van vergeving en het helen van intergenerationeel trauma. Mijn opleidingen als Maatschappelijk Werker en Orthopedagoog dragen hierin natuurlijk bij. Ik beleef het als een voorrecht om dit te mogen en kunnen aanbieden.