Hoe vaak ik je leven zei je: ‘ik heb Indische roots’. En nu ben je wat ouder. Steeds vaker moet je uitleggen dat Indonesië een kolonie van Nederland was en Nederlands Indië heette. En dat dit niet hetzelfde is als India. En vraag je je af wat ze tijdens de lessen geschiedenis is behandeld.
Wanneer je onder Indische mensen bent, merk je dat je aan een half woord voldoende hebt. Vaak zegt een blik genoeg. Misschien is niet iedereen gewend om te praten over eigen ervaringen en gevoelens. De meeste van ons hebben dat niet meegekregen in de opvoeding. Daar leerden we juist dat het beter was om gevoeligheden te verzwijgen. En op te letten dat we de stemming om ons heen niet te veel verstoorden.
Aan een Indische Stamtafel mag je vertellen wat je wilt. Vertellen wat jij hebt meegemaakt, hoe jij het hebt beleefd. En, je hoeft je nergens voor te schamen. Je mag ook gereserveerd blijven over dat iets je heeft geraakt. Of misschien komen er opeens tranen. Is er verdriet of pijn, nu je allang volwassen bent en ruim de tijd hebt gehad om afstand te nemen. En te relativeren.
We komen samen om onze ervaringen uit te wisselen, vragen te stellen, met elkaar te reflecteren. Dat mag openhartig, dat mag diepgravend. Ik beloof je, er is herkenning en er wordt ook veel gelachen.