Er had zich weer een Indisch man aangemeld voor wie ik als coach iets mag betekenen. Fijn! Bij binnenkomst viel me al direct op: een zachte stem, vluchtige oogopslag en een voorzichtige manier van bewegen. Tijdens de kennismaking vertelde hij dat ie 46 jaar oud is en alleen woont in een grote stad. Maatschappelijk een goed betaalde baan, een verantwoordelijke functie. In zijn woordkeus bleek hij welbespraakt en kon zich genuanceerd uitdrukken. Ik vroeg: wat brengt je nu hier? Hij bewoog zich wat onrustig in de stoel, struikelde een paar keer over de eerste woorden die hij sprak. Misschien had hij al tientallen keren bedacht wat ie zou vertellen. En wat het grote moment nu aangebroken. Assertiever worden als Indische man, en leren omgaan met zijn emoties, was in een notedop het antwoord.
Twee dagen later reageerde hij al op de bedenktijd die ik hem had gegeven. De kennismaking is hem bevallen, we gaan een traject starten. Er was een klik, en veel herkenning over en weer. En tegelijkertijd veel vertrouwen gewekt. Ik schetste al dat we onder meer zullen reflecteren op onze Indische opvoeding. En, ‘pre teachte’ ik hem al, het zou kunnen dat het woord ‘vergeving’ ergens ter sprake gaat komen. Dankbaar dat ik dit kan en mag doen.