Sinds een paar maanden heb ik weer zangles, individueel. Mijn juf heet Jasmine, een 26-jarige zeer getalenteerde singer-songwriter. Ik ben er trots op dat zij mijn zangjuf wil zijn.
Ik ga er altijd met veel plezier naar toe. Na een paar lessen nodigde Jasmine me uit om vooral met nummers te oefenen, waarbij ik me een beetje ongemakkelijk voel. Waardoor ik al doende steeds nieuwe dingen leer en mezelf verder ontwikkel. Ik kies voor nummers die voor mij betekenis hebben. Vaak zijn ze een beetje emotioneel beladen. Dus het gebeurde wel eens dat wanneer ik sta te zingen, een tekst of toon me naar de keel grijpt. Waardoor ik letterlijk een brok in mijn keel voel, het zingen stokt en ik niet verder kan. Of ik heb een associatie met iets uit mijn eigen leven. En stroomt er soms een traan. Mijn zangjuf is dit inmiddels gewend van me en bestempelt dit – net als ikzelf – oefenmateriaal om van te leren. Het beheersen van de emotie, tegelijkertijd door te laten klinken in mijn stem en interpretatie van het nummer.
Eergisteren oefenden we met een nummer uit 1988: The Living Years. En kwam ik weer bij een stukje dat stokte in mijn keel. Ik werd stil, sloot mijn ogen en moest slikken. Mijn zangjuf stopte haar pianospel, wendde zich een beetje mijn kant op en vroeg: wil je er iets over vertellen?
Zo werkt verwerken dus, denk ik nu. Laat je raken wanneer je wordt geraakt. Laat een traantje stromen, als die naar buiten wilt. En kies of je er woorden aan wilt geven, als dat prettig voor je voelt.
‘Every generation, blames the one before
And all of their frustrations, come beating on your door
I know that I’m a prisoner to all my father held so dear
I know that I’m a hostage to all his hopes and fears
I just wish I could have told him in the living years’