Onlangs verzorgde ik weer een Indische Stamtafel, een plek waar Indische mensen van verschillende generaties openhartig hun ervaringen mogen delen en reflecteren met elkaar. Een gelegenheid waarbij ik als betrokken gespreksleider mijn kennis en kunnen met liefde ten dienste stel aan anderen. Ook dit keer weer mooie, positieve reacties. Deelnemers schreven me naderhand:
“Ik heb zoveel mooie inzichten meegenomen van de Stamtafel. Te veel om hier over te schrijven. Ik kan en wil het nu niet meer ontkennen: ik ben Indisch!!! Dus daarom voor jou en het creëren van deze prachtige helende ruimte: oneindig veel dank.”
“Bij deze wil ik je nogmaals hartelijk danken voor de Indische Stamtafel. Het heeft van alles in beweging gebracht. Ik heb mijn moeder uitgenodigd om morgen mee naar Tussen Wal en Schip te gaan. En ik ben maar weer opnieuw begonnen met het luisteren naar het boek Revolusi. Ik besef hoe al die oude verhalen raken aan de verhalen van vandaag de dag en waarom het zo belangrijk is om ons verhaal te vertellen. Dankzij de Indische Stamtafel zie ik ook mijn taak hierin: naast het zichtbaar maken van de vruchten van een koloniale samenleving, het vinden van schoonheid in het donker. En daartoe heb jij mij geïnspireerd! Wat doe je dat op een prachtige manier, Rick, de schoonheid in het donker laten zien.”
“Nog ontzettend bedank voor de bijzondere en mooie dag. Veel stof weer tot nadenken en andere zienswijzen die tot steun kunnen zijn bij ieders persoonlijke proces tot heling, zoals hetgeen je vertelde over vergeving. (…) Op de terugweg naar huis zaten mijn broer en ik weer te brainstormen over wederom een Indische Stamtafel, maar dan met leden van onze familie. Twee broers en zus eventueel aangevuld met de derde generatie (kinderen van onze zussen en broers). Heb je zoiets wel eens eerder gedaan?”
Ik denk dan: yes, de juiste balans aan ingrediënten zitten erin! En een bijeenkomst voor enkel familieleden? Ja hoor, let’s talk!