Doordat ik binnen een Indische familie ben opgegroeid, heb ik vaak aan een half woord voldoende. Iemands blik zegt me meestal al meer dan genoeg. Veel Indo’s zijn sterk in het lezen van non-verbale communicatie. En aanvoelen wat daarachter schuil kan gaan. We zijn minder gewend om woorden te gebruiken en vrijuit te praten.
Onze (groot-)ouders waren door hun ervaringen in de Jappenkampen zo getraumatiseerd, dat ze zelf niet (meer) konden praten hierover. Niet konden, of niet wilden vertellen wat ze allemaal hadden gezien en meegemaakt. Als kind leerde ik dat het juist beter was om gevoeligheden te verzwijgen. En op te letten dat ik de sfeer om me heen niet te veel verstoorden. Kortom, stilzwijgen is mij als tweede generatie aangeleerd als ‘natuurlijk’. En werkte tegelijkertijd als coping mechanisme.
Wat hiervan de consequentie was? Dat ik daarna als puber en later als volwassen man ongelofelijk veel heb moeten leren om vriendschappen aan te gaan en relaties in stand te houden. In de levensverhalen van Indische mensen zul je dan ook vaak horen dat ze hulp vonden bij therapeuten en psychologen. Of trainingen zijn gaan volgen op het gebied van communicatie en persoonlijke ontwikkeling. Dus wanneer we ervaringen uitwisselen over onze Indische opvoeding en het zwijgen willen doorbreken, ontkomen we er niet aan om stil te staan bij de persoonlijke gevolgen die dat voor je heeft gehad.
Een belangrijke sleutel tot helen van doorgegeven trauma’s zit in het proces om gedrag los te kunnen zien van de intentie. Onze ouders meenden dat zwijgen de beste manier was om hun kinderen een gelukkig leven te bieden. Ze wilden daarmee juist hun kinderen beschermen. Maar daardoor heb ik niet geleerd om vertrouwd te raken met gevoelens of om op adequate manier om te gaan met emoties. Zowel van mijzelf niet, als hoe je je kunt verhouden tot – de emoties van – anderen. Achteraf gezien was dit enorm lastig om te accepteren, want het heeft in mijn leven zoveel onmacht en verdriet opgeleverd. Dus hoe dan, kan ik het zwijgen van toen zien als daad van liefde, als ik vooral nadelige gevolgen heb ervaren?
Ben jij ook opgegroeid met dit Indische zwijgen? Wat vind jij van het idee dat onze ouders dit deden om ons te willen beschermen en een vreugdevol leven te bieden? En is dit gelukt? Je bent van harte welkom aan een Indische Stamtafel en hierover van gedachten te wisselen. Want dat Indische zwijgen, als daad van liefde, daar mogen we wat mij betreft net zolang over doorpraten als nodig en helend is.