Doordat ik binnen een Indische familie ben opgegroeid, heb ik vaak aan een half woord voldoende. Iemands blik zegt me meestal al meer dan genoeg. De meeste Indische mensen zijn sterk in het lezen van non-verbale communicatie. En aanvoelen wat daarachter schuil kan gaan. We hebben minder geleerd om woorden te gebruiken en vrijuit te praten.
Onze ouders waren door hun ervaringen in de Jappenkampen zo getraumatiseerd, dat ze zelf niet (meer) konden praten hierover. Of bewust niet wilden vertellen wat ze allemaal hadden gezien en meegemaakt. Als kinderen leerden we dat het juist beter was om gevoeligheden te verzwijgen. En op te letten dat we de stemming om ons heen niet te veel verstoorden. Kortom, zwijgen is mij als tweede generatie aangeleerd als natuurlijke strategie en coping stijl.
Om als puber en later als volwassen man vriendschappen aan te gaan en relaties in stand te houden, heb ik alsnog veel moeten leren. In de levensverhalen van Indische mensen zul je dan ook vaak horen dat ze ondersteuning vonden in gesprekken met therapeuten en psychologen. Of allerlei trainingen zijn gaan volgen op het gebied van communicatie en persoonlijke ontwikkeling. Dus wanneer we ervaringen uitwisselen over onze Indische opvoeding kunnen we aan het verschijnsel van zwijgen gewoonweg niet voorbij gaan.
Een sleutel tot helen van doorgegeven trauma’s zit in het proces om gedrag los te zien van de intentie. Onze ouders meenden dat zwijgen de beste manier was om hun kinderen een gelukkig leven te bieden. Ze wilden daarmee hun kinderen juist beschermen. Achteraf gezien is dit enorm lastig om te accepteren, want het heeft in mijn leven zoveel onvermogen en verdriet opgeleverd. En het heeft mij naderhand behoorlijk wat moeite gekost om dit alsnog te ontwikkelen. Hoe dan, kan ik het zwijgen zien als daad van liefde?
Ben jij opgegroeid en bekend met dit Indische zwijgen? Wat vind jij van het idee dat onze ouders dit deden om ons zo goed mogelijk hebben willen klaarstomen voor een vreugdevol leven? En is dit gelukt? Als je wilt, ben je van harte welkom om hierover van gedachten te wisselen en een keer deel te nemen aan een Indische Stamtafel.
Want zwijgen, als daad van liefde, daar is wat mij betreft het laatste nog niet over gezegd.