‘Mijn ouders komen uit Indië’…. hoe vaak in je leven heb jij dit wel niet gezegd?
En nu je ouder bent, steeds vaker moet je uitleggen dat het huidige Indonesië vroeger een kolonie van Nederland was en Nederlands Indië heette. En dat dit niet hetzelfde is als India.
Wanneer je onder Indische mensen bent, heb je aan een half woord voldoende. Soms zegt een blik genoeg. Misschien is niet iedereen zo capabel om zichzelf uit te drukken. Of gewend om te praten over eigen ervaringen en gevoelens. Dat hebben de meeste van ons niet in de opvoeding meegekregen. Daar leerden we juist dat het beter was om gevoeligheden het zwijgen toe te doen. En op te letten dat we de stemming in het gezelschap niet te veel verstoorden.
Tijdens een Indische Stamtafel mag je vertellen wat je wilt. Vertellen hoe jij het ziet. Formuleren zoals jij het wilt. En je hoeft je nergens voor te schamen. Hoe je jezelf uitdrukt, maakt niet uit. Je mag ook gereserveerd blijven over dat iets je heeft geraakt. Misschien komen de tranen pas nu, nu je allang volwassen bent en ruim de tijd hebt gehad om afstand te nemen. En te relativeren.
Jouw proces, jouw tempo, jouw manier. Soms voelt het vertrouwder om het samen te brengen. We herkennen ons in jou en jouw verhaal. En erkennen onszelf.